Gent­se leer­kracht reist uit pro­test naar Iran: ​“Mijn ver­trek is zeker, mijn terug­komst niet”

Baharak Bashar, een Gentse leerkracht met Iraanse roots, wil zo snel mogelijk naar Iran vertrekken. Ze neemt onbetaald verlof zolang het land gebombardeerd wordt en maakt de reis als protestdaad. Niet voor het regime, niet voor de VS, maar voor het Iraanse volk.

Uit protest niet meer werken

Baharak groeide op in Iran en woont al 35 jaar in België. Ze heeft er geen familie meer, maar de band met het land is nooit verbroken. De beelden van de bombardementen raken haar diep, en de wereldwijde stilte eromheen nog meer. "Ik ga uit protest, zolang Iran gebombardeerd wordt, niet werken. Verlof zonder wedde, voor zolang ik dat financieel aan kan. En ik ga van die periode gebruikmaken om terug te reizen naar Iran", zegt ze.

Ze wacht nog op haar paspoort, maar zodra dat in orde is, vertrekt ze met de auto. Of ze het land effectief binnen kan, weet ze niet.

Geen grote illusies

Baharak heeft geen grootse verwachtingen van haar actie. "Ik wil mezelf in de spiegel kunnen kijken. Ik heb niet de pretentie om te zeggen dat deze actie de wereld gaat verbeteren, of de oorlog gaat stoppen." De reis is voor haar ook een vorm van therapie. Onderweg wil ze schrijven, lezen en tot rust komen.

Ze is moeder van twee kinderen en beseft dat de reis risico's inhoudt. "Mijn vertrek is zeker, maar mijn terugkomst is onzeker. Maar dat houdt mij niet tegen", zegt ze vastberaden.

Verbondenheid zoeken

Baharak ziet haar reis ook als een oproep aan de wereld om anders te leven. "Onze wereld wordt extremer, dus we moeten meer tijd nemen om verbondenheid te zoeken. We moeten minder werken om geld te verdienen, meer werken aan onze wereld." 

Op lange termijn droomt ze ervan definitief terug te keren naar Iran, om er haar oude dag door te brengen.